Ieder jaar als de spreeuwen Nederland verlaten komt met de stoomboot een eeuwenoud misverstand aangevaren. Dat wat ooit een kinderspel was wordt een ware oorlog tussen volwassen mensen die elkaar met de roe proberen te raken en die ‘begrip’ proberen af te dwingen bij elkaar.

Een deel van Nederland haalt smalend de schouders op en voelt zich ver verheven boven dit conflict. Toch is deze discussie zeer wezenlijk als we de bereidheid vinden om onder het turbulente oppervlak te kijken naar de diepte van de ‘ruzie’. Waar gaat het werkelijk om? Waarom worden we er zo moe van? Waarom gaan we door tot het bittere eind?

Het illustere tweetal staat symbool voor iets dat ons kennelijk ten diepste raakt, maar wat is dat? Je hoeft geen symbooldeskundige te zijn om te zien dat er een katholieke witte goedheiligman hoog op het paard geheven is die een zwarte heidense belhamel als knecht heeft. Omdat die gast met de mijter zijn hoge voorname positie heeft kan die kleine ondergeschikte grappenmaker zijn rol spelen. Samen spelen ze het spel van ‘heilig’ en ‘heidens’, ‘serieus’ en ‘grappig’, ‘goed’ en ‘kwaad’. Ze zijn de Yin en Yang van Nederland, het symbool van de polariteit. Ze doen hun werk extreem goed gezien de polariserende werking die van hun verschijning uitgaat.

De blanke meester en zijn zwarte slaaf zijn twee kanten van wat ook wel de ‘diabolo’ genoemd kan worden. Letterlijk vertaald betekent diabolo ‘uiteenwerpen’ en de diabolo staat ook wel bekend als de ‘duivel’, de kracht in de mens die splitsend werkt en die we naar buiten projecteren. Als mens hebben we deze kracht in ons en projecteren we die al millennia naar buiten in verschillende vormen variërend van discussie tot gevecht tot kernoorlog. Met deze discussie is er niets nieuws onder de zon, het wordt hoogstens zichtbaar hoe we allemaal gevangen zijn in de polariteit.

Sint en Piet staan symbool voor het ‘programma’ in ons dat steeds weer zorgt voor tegenstelling. Het is heel relevant dat deze onbewuste kracht in het licht gezet wordt en de discussie zal net zo lang doorgaan tot we doorhebben dat we het de hele tijd over onszelf hebben en het bij de ander zoeken. Dat is dodelijk vermoeiend en we weten stiekem dat het totaal zinloos is.

Wat komt er tevoorschijn als je de Sint en Piet discussie ziet als een reflectie van jezelf? Wat gebeurt er als je de diabolo bij de horens pakt niet buiten jezelf maar in jezelf? Ook ik heb mijn ‘patroon’-heilige hoog op het witte paard geheven. Mijn patronen en tradities zijn heilig voor mijzelf en die laat ik niet zomaar even los. Ook ik ben ‘slaaf’ van de polariteit die ik zelf creëer. Daar waar ik bijvoorbeeld hoog op mijn schimmel gezeten neerbuigend neerkijk op mensen die zich ‘verlagen’ in de discussie over Piet ben ik per direct gevangen in de tegenstelling ‘intelligent’/‘volwassen’  en ‘dom’/’kinderachtig’. Ik lijk verheven te zijn boven de discussie maar ik zit er net zo diep in zonder het mijzelf te beseffen.

Sint en Piet zijn een prachtige spiegel voor wie durft te reflecteren. Ze zijn als symbool bijna niet te overtreffen behalve dan door Sint en ‘Krampusch’ de Oostenrijkse variant van Piet die als een demonische duivel wordt afgebeeld. Eigenlijk zouden Sint en Piet allebei afgebeeld mogen worden met hoorntjes en een staart. Ze zijn beide kanten van de diabolo en ze hebben elkaar nodig om hun splitsende spel te spelen. De ‘heilige’ en de ‘heiden’, het ‘goed’ en het ‘stout’, het ‘wit’ en het ‘zwart’, twee gezichten van hetzelfde. Hoe meer energie we steken in het overtuigen van elkaar en ons in onze posities ingraven hoe meer we laten zien dat we slaaf zijn van de polariteit en ook meester (want we creëren die zelf). De oplossing van de ‘pietendiscussie’ ligt niet bij het begrip van de ander maar bij het inzicht in jezelf.

Sint en Piet houden ons ieder jaar weer een heldere spiegel voor. Wie goed kijkt ziet op de lijst van de spiegel een eeuwenoude kinderlijke wijsheid gegrafeerd…’wat je zegt ben je zelf!’.

 

 

 

Comment