Het is zondag en dat is de minst geschikte dag voor een blog. Het is wel bij uitstek de dag voor een stevige preek over hel en verdoemenis en de zondige mens. Ik heb iets teveel zonden begaan om anderen te mogen beleren dus ik hou het op deze 'dag des Heeren' maar bij het in herinnering brengen van een heel oud verhaal dat volgens mij nog steeds geschikt is voor consumptie.

In het oude testament staat het verhaal van Kain en Abel. Kinderen van Adam en Eva. Het gaat volgens deze bron om de eerste mensen en hoe die hun innerlijke conflicten oplosten. In een notendop komt het verhaal erop neer dat beide broers op een mooie dag een dankoffer brengen aan God 'de vader'. Kain ziet hoe zijn offervuurtje doodslaat en dooft en hoe het vuur van zijn broer Abel vrolijk flakkert en dankbaar door het universum wordt ontvangen. Dit is aanleiding voor diepe jaloezie en uiteindelijk voor broedermoord. 

Een oerverhaal over het onvermogen van de mens om te reflecteren. Kain is jaloers op zijn broer, teleurgesteld in de grote vader en heeft grote problemen met zichzelf. Zijn oplossing...moord. Je kan hier van alles van vinden maar het is een grondige oplossing van een innerlijke spanning. De problemen met het 'zelf' worden naar buiten geprojecteerd en daar uitgevochten. 

Laten we eerlijk zijn, zoveel hebben we niet geleerd in al die tijd. We staan met verbazing te kijken hoe 'de geschiedenis zich herhaalt'. Steeds weer horen we onszelf zeggen 'ja maar...JIJ'. De oplossing ligt echter niet bij de ander. Niet bij 'de radicale moslims', niet bij 'de Amerikanen en Trump', niet bij 'het management', niet bij 'de maatschappij', niet bij jou maar bij MIJ!   

De rest is projectie en het steeds weer herhalen van een oervervelend 'programma' dat diep in ons menselijke DNA verborgen is. Laten we de Kain en de Abel in ons bedanken voor bewezen diensten. Het is tijd voor iets anders. Amen!

1 Comment